Kinderboekenjury

Ieder kind heeft wel een lievelingsboek. Voor mij was dat vroeger “Mathilda”, van Roald Dahl. Oh, wat kon ik me daarin verliezen. 

Voor Renée is dat “Mus en Kapitein Kwaadbaard” van Kevin Hassing. Fantastische avonturenboeken vindt ze dat, en ja, dat schrijf ik in meervoud want beide delen die nu zijn uitgegeven zijn even favoriet. Dat ze nu in #TeamMus zit, en ambassadeur mag zijn van deze kinderboeken, doet haar glunderen van trots. Vol enthousiasme vertelt ze haar klasgenoten over de boeken en heeft ze zelfs haar juf zo ver gekregen dat deze nu Mus gaat voorlezen. Heerlijk… (jullie kunnen hier dus ongetwijfeld nog wel een boekenvlog van haar over verwachten). 

Het zal dan ook niemand verbazen dat Renée nu ook erg betrokken is bij de kinderjury. “Mus en Kapitein Kwaardbaard en de Koers naar de Kraken” is immers genomineerd voor beste kinderboek van 2021. 

Stemmen kan ieder kind nog deze hele week. En ik kan dit, voor de leesbetrokkenheid van ieder kind, absoluut aanraden. Dat je door te stemmen ook nog eens kans maakt op jouw lengte aan ZELFGEKOZEN kinderboeken is nog een fijn extra lokkertje, hoe ontzettend tof is deze prijs! 

Stemmen kan via https://www.kinderjury.nl/ , en gaat heel gemakkelijk, dus STEM, STEM, STEM! 

En weet je niet waarop je moet stemmen, omdat jouw boek bijvoorbeeld niet uit 2021 komt, je minder van kinderboeken houdt, of je niet zoveel gelezen hebt afgelopen jaar; stem dan vooral op Mus en Kapitein Kwaadbaard en de Koers naar de Kraken. Natuurlijk niet alleen omdat Renée daar heel, heel, heel erg dankbaar voor zou zijn maar vooral omdat het echt een waanzinnig leuk boek is die iedere stem absoluut verdient! ❤

Vleugels van de Dood - Beau Charlotte

“Mamma, wat lees jij nou?” 

De stem van mijn dochter klinkt haast geschokt terwijl ze naast me komt zitten en met een opgetrokken neusje naar mijn boek kijkt. Ik snap haar. ‘Vleugels van de dood’ klinkt als titel al niet zo vrolijk, maar het boek van Beau Charlotte heeft ook nog eens een sombere kaft. Zwarte veren omlijsten een eveneens zwarte schedel met zwarte vleugels en een zwarte kroon. Al dat zwart maakt er een weinig gedetailleerde, grimmige massa van die zelfs door de chique gouden accenten niet opgevrolijkt wordt. Geen boek dat mij, eerlijk is eerlijk, op uiterlijk had kunnen verleiden tot lezen. 

 

Tegelijkertijd maakte het me nieuwsgierig. Wat verborg dit boek? En zo, na een paar keer oppakken en toch weer wegleggen, kon ik eigenlijk niet anders dan dit boek toch een kans te geven. Lezen zou ik het! Maar ook dat lezen was in het begin best een kleine uitdaging; de eerste hoofdstukken leken nogal clichématig en voorspelbaar. Bovendien is een hoofdpersoon in de vorm van een bijzonder mooi, slim, leergierig maar bovenal onafhankelijk meisje, dat door de andere dorpsbewoners als een nogal zonderlinge buitenstaander wordt beschouwd, sinds Belle en het Beest ook wel een enigszins uitgekauwd concept. Maar toch… toch las ik door. Er was namelijk steeds iets dat mij boeide. Dat mij bleef prikkelen. Waren het de haast #metoo achtige situaties? De twijfel tussen wat nou goed is en wat nou kwaad? De maatschappelijke onrust? Het prille feminisme? Of toch simpelweg het vleugje romantiek, scheutje fantasy en de snuf magie? Ik weet het niet precies, maar het feit blijft dat ‘Vleugels van de Dood’ een Young Adult is die ik maar moeilijk weg kon leggen, en mij het hele verhaal lang toch gretig hield naar het verdere verloop. 

 

Het is ook een boek dat groeit, lijkt het. Vond ik het de eerste pagina’s nog redelijk zoet voor een young adult, word ik op pagina 74 opeens verrast door een korte maar pikante seksscène die meteen duidelijk maakt waarom dit boek toch 16+ is. Hoofdpersoon Brynn zelf verdiept zich eveneens tot een boeiende vrouw. Vertwijfeld, gecompliceerd, maar sympathiek. Een fijn personage. En ook de andere karakters ontwikkelen zich, ontplooien zich in positief en negatief opzicht. Een erg interessante ontwikkeling, want hoe dun blijkt het lijntje tussen goed en kwaad… 

Tegelijkertijd heb ik soms het gevoel dat er hoofdstukken zijn overgeslagen, volgen gebeurtenissen elkaar wel heel snel op, en mis ik hier en daar wat, soms toch wel essentiële, uitleg waardoor ik met verschillende dikke vraagtekens blijf zitten. Je moet als lezer dus niet te kritisch zijn, wat dan ook wel weer dubbel aanvoelt omdat een van de vele thema’s van het boek is dat je juist wel kritisch moet durven zijn.

En over thema’s gesproken; het boek snijdt wel heel veel relevante thema’s aan, soms slechts zijdelings en soms vol maatschappijkritisch. Feminisme, seksueel geweld, politieke ongelijkheid, klassenstrijd, ik noem er maar een paar. Dat deze niet allemaal even goed uit de verf komen, is met zo’n hoeveelheid haast logisch te noemen. Een kleine gemiste kans, want de zelfstandige Brynn en de (fictieve) tweestrijd die er heerst in de tijd waarin dit verhaal zich afspeelt, lenen zich prima voor een wat meer uitgewerkt statement tegen sommige huidige problematieken. Toch blijft er nog genoeg stof tot nadenken en discussiëren over. 

 

Het taalgebruik in dit boek is overigens dik in orde. Het leest erg makkelijk en zowel zinnen als woordkeus voelen natuurlijk en ongecompliceerd aan. 

 

Kortom; een boek met pluspunten, maar zeker ook minpunten. Een boek waarbij ik mijzelf, na het omslaan van de laatste bladzijde, dezelfde vraag stelde als mijn dochter deed; “Wat las ik nou?” Vond ik het nou heel, heel erg goed? Nee, ik denk het niet. Vond ik het slecht? Dat zeer zeker niet! Uiteindelijk ben ik dus toch wel behoorlijk benieuwd naar het volgende boek, want op de achterflap staat dat dit het eerste deel uit een reeks is. En hopelijk krijg ik in deel 2 dan wel antwoord op de vragen die mij nog resten…. Drie-en-een-halve ster, toch een dikke voldoende. 

Auteur: Beau Charlotte

ISBN: 9789044842739

Vorm: Gebonden

Uitgever: Clavis

Druk: 1e

Pagina’s: 308

Genre: Young Adult Fantasy, 16+

Verlaten - Gerard van Gemert

Soms zijn er van die boeken waar je gelijk helemaal enthousiast over bent. Zoals jullie in een vorige recensie hebben kunnen lezen, was zo’n boek voor mij “Verdronken” van Gerard van Gemert. Een perfect boek voor mijn zoon met leesweerzin. 

Het gevaar met zulke boeken echter, is dat de verwachtingen voor een volgend deel gelijk hooggespannen zijn. Kan de schrijver zijn belofte waarmaken? Zal het volgende deel weer zo genieten zijn? Kan de schrijver de lezer wederom verrassen? 

En met die vraagstukken begon ik aan het volgende deel uit de serie “Eilandgeheimen”. Dit keer las ik deel 5, “Verlaten”, geschreven door Gerard van Gemert. 

 

In “Verlaten” maak je kennis met een heel nieuwe groep kinderen van Terschelling. Zo ontmoet je Rayan, een jonge knul waarvan zijn moeder net is overleden en die samen met zijn vader vorm probeert te geven aan hun nieuwe leven. Dat is best een uitdaging, maar het gaat ze wonderwel af. Meer problemen heeft Rayan met meisjes, zowel zijn buurmeisje Yara als zijn klasgenootje Elise vragen zijn aandacht, en Rayan weet nou niet echt hoe hij daarmee om moet gaan. Als hij dan ook nog getuige is van een mysterieuze briefwisseling waar zijn moeder een rol in lijkt te hebben gespeeld, en een derde meisje zijn hulp nodig lijkt te hebben, gaat alles wel heel erg door elkaar lopen en loert er gevaar uit een nog onbekende hoek. 

 

Mysterie, avontuur, spanning, gevaar; allemaal ingrediënten die essentieel zijn voor een geslaagde jeugdthriller. En dat durf ik dit boek zeker wel te noemen; een geslaagde jeugdthriller.  Tegelijkertijd voelt dit aan als een totaal ander boek dan deel 4. Rijper, misschien wel. Was ”Verdronken” nog bondig en doelgericht, in “Verlaten” neemt Van Gemert duidelijk meer tijd voor het gevoelsleven van de personages. De belevingswereld van Rayan krijgt meer ruimte en ook zijn gedachten worden meer uitgeschreven. Toch wordt het nergens sentimenteel of hoogdravend. De emoties van Rayan over het overlijden van zijn moeder worden bijvoorbeeld besproken zonder dat het verdrietig wordt. Zijn rouwproces heeft een hele integere, eerlijke rol in het verhaal, maar blijft secundair aan het grote mysterie en alle avonturen. Want ook die volgen elkaar in rap tempo op, ieder hoofdstuk heeft wel een eigen spanningsboog en ieder antwoord creëert een nieuwe vraag. Ook voor de lezers. Voorspelbaar is dit verhaal dan ook zeker niet. 

 

Het boek leest wederom supermakkelijk weg. De hoofdstukken zijn kort, en het taalgebruik en woordkeus heel effectief zonder te simpel te zijn. Ook Rayan als hoofdpersoon is heel benaderbaar en goed uitgewerkt. Hoewel de problemen die hij het hoofd probeert te bieden niet voor alle jongeren herkenbaar zijn, zullen zij zich hoogstwaarschijnlijk goed in hem kunnen verplaatsen. Het is dan ook een erg sympathiek joch. Moeilijker vind ik dit te zeggen over zijn klasgenootje, en potentiele verkering, Elise, die mij als lezer enorm op de zenuwen werkt. Dat is natuurlijk persoonlijk, maar haar onbenoemde jaloezie en claimende gedrag vond ik echt een minpunt van dit boek. Ik kan mij ook voorstellen dat veel jongeren, en jongens in het bijzonder, op de romance tussen deze twee afhaken en dat is jammer van het verder uitstekende verhaal. Een verhaal dat echt op zijn eigen benen staat en los te lezen is van de andere delen uit deze serie. 

 

Blijft de vraag; heeft de schrijver de hoge verwachtingen waar kunnen maken? Mijn reactie is stellig “JA!”. Misschien wel juist doordat dit boek toch een ander sfeertje heeft dan het vorige, het is echt een eigen verhaal met een eigen karakter. Voor de minder graag lezende kinderen biedt het mogelijk ietsje meer uitdaging omdat de tekst minder doelgericht is, en voor de wat gevorderde lezer is de aanwezigheid van het emotionele aspect misschien een leuk extraatje. Maar vooral is het weer een erg spannende jeugdtriller waar je jongeren vanaf een jaar of 12 zeker een plezier mee kunt doen. Jonger kan qua taalgebruik zeker ook, al vraag ik me af of het verhaal dan vanwege de aanwezige “coming-of-age-problematieken” ook nog aansprekend zal zijn. Hoe dan ook, Gerard van Gemert heeft mij met dit boek zeker niet teleurgesteld en ik geef “Verlaten” dan ook 4 sterren. 

Auteur: Gerard van Gemert

ISBN: 9789044840049

Vorm: Gebonden

Uitgever: Clavis

Druk: 1^e

Jaar van uitgave: 2021

Pagina’s: 175

Genre: Spanning 12+

Verdronken- Gerard van Gemert

Niet iedereen houdt van lezen. Voor mij als veellezer haast niet voor te stellen, maar toch is het zo. Ik zie het aan mijn middelste zoon; ondanks dat hij opgegroeid tussen bergen boeken, kan lezen hem gewoon niet zo boeien. Dat hij nu in de brugklas verplicht iedere les Nederlands een boek mee moet nemen, en klassikaal een stukje zelfstandig moet lezen, is voor hem dan ook een flinke uitdaging. 

En met mijn zoon in gedachten begon ik aan ‘Verdronken’, van Gerard van Gemert. Zou dit dan wat voor hem kunnen zijn? 

 

‘Verdronken’ is het vierde deel uit de serie Eilandgeheimen. Dat het deel 4 is maakt helemaal niets uit, want ieder boek is los van de anderen te lezen. De enige overeenkomst is dat alle verhalen zich hoofdzakelijk afspelen op Terschelling, en dat er soms een personage uit andere verhalen een figurantenrol in een ander deel heeft. Met schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik niet bekend was met deze serie, dus ik stapte volledig blanco in dit deel. Nou… dat heb ik geweten! Wat een enorm spannend jeugdboek is dit!

 

“Roan, ik ben je broer. Probeer me te vinden. Ik kan niet naar jou toe. Verwijder alle berichtjes die ik je stuur en die jij mij stuurt. Sla mijn nummer niet op” 

 

Met dit berichtje begint hoofdstuk 1, en vanaf dat moment word je helemaal het verhaal ingezogen. Dat Roan dit berichtje ontvangt kan namelijk helemaal niet. Zijn tweelingbroer Dylan is 7 jaar geleden verdronken. Maar de Whatsapper weet dingen die alleen Dylan zelf kan weten. En zo ontvouwt zich een mysterie dat zowel Roan als mij als lezer aan alles laat twijfelen. Ieder hoofdstuk lijkt er een stukje van de puzzel te worden opgelost, maar tegelijkertijd stapelen de vragen zich op. Mysteries, verdwijningen, ruzies… en zelfs een ontluikende romance; dit boek heeft het allemaal. Ondertussen is Roan een jongen als zovelen; soms onzeker, soms zich afzettend tegen zijn ouders, maar toch met een groot hart. Zijn vertwijfeling en boosheid zijn voor veel jongeren herkenbaar, zonder dat dit er te dik bovenop ligt. De dingen die hij zegt en doet voelen heel natuurlijk en logisch aan. 

 

Sowieso leest dit boek als een trein. Je gaat supersnel door de hoofdstukken heen, en de tekst is doelgericht. Dus geen lange inwendige monologen, uitgebreide beschrijvingen van de omgeving, of hoogdravende woorden, maar alles kort en bondig zonder simpel of eenvoudig te worden. Ieder hoofdstuk heeft een eigen spanningsboog, waarmee er naar de climax wordt toegewerkt. Daar zit ook wel mijn enige kanttekening; het einde. Ik zat zo in het verhaal, dat de snelheid waarmee het ineens afgelopen was mij overrompelde. Ik had nog wel meer willen lezen. Nu voelde het als abrupt afgelopen. Maar eerlijk is eerlijk; juist doordat dingen niet eindeloos getrokken worden, blijft het boek compact. Met zijn 168 pagina’s heeft dit boek immers een formaat dat minder gemotiveerde lezers niet bij voorbaat afschrikt. 

Het zou ook een formaat kunnen zijn voor jongere, sterke lezers, maar daarvoor vind ik dit boek minder geschikt. Hoewel de spanning niet te expliciet is, en het boek daarin een mooie balans heeft gevonden, is de problematiek die richting het einde op een integere en subtiele wijze wordt aangesneden, naar mijn mening toch iets te uitgesproken voor jongere kinderen.

 

Al met al kun je dus zeker stellen dat ik fan ben, en nu al zin heb in al die andere delen die nog op me liggen te wachten. Maar belangrijker; zou dit boek ook wat kunnen zijn voor pubers die minder graag een boek pakken? Wel…zeker weten!!! 

Mijn zoon heeft hem al meegenomen naar school, en ’s avonds zag ik hem alweer naast zijn schooltas liggen. Teleurgesteld vroeg ik of het toch niets was. “Jawel’, was zijn antwoord, ”Ik wil alleen straks in bed nog een stukje verder lezen” 

Nou… als een boek dat voor elkaar krijgt… dan zijn 4,5 sterren meer dan welverdiend! 

 

Auteur: Gerard van Gemert

ISBN: 9789044832723

Vorm: Gebonden

Uitgever: Clavis

Druk: 1^e

Jaar van uitgave: 2019

Pagina’s: 168

Genre: Spanning 12+

Renée's Boekenvlog: Marie Boe - Michael Reefs

Renée stelde het steeds uit; het lezen van Marie Boe door Michael Reefs. Waarom? Omdat ze vreesde dat dit boek, met een leeftijdsaanduiding van 8+, te saai voor haar zou zijn. Of dit ook echt zo was, zie je terug in haar nieuwste vlog. 

Titel: Marie Boe, Het spook van Villa Donkerhout

Auteur: Michael Reefs

Illustrator: Aleksandar Zolotic

ISBN: 9789030507871

Vorm: Gebonden

Uitgever: Billy Bones

Druk: 1e

Pagina’s: 160

Genre: Fictie 8+